هشت تاپس روی ماژول ۵۲ در ۴۵ میلی‌متری

ماژول سامانه CM311Y3 از بوردکان حول تراشه Amlogic A311Y3 ساخته شده است: دو هسته Cortex-A78 با فرکانس ۲٫۴ گیگاهرتز، شش هسته Cortex-A55 با ۲٫۰ گیگاهرتز، هسته‌های RISC-V برای کنترل سامانه، و یک NPU با ۸ تاپس. ابعاد ماژول ۵۲ در ۴۵ میلی‌متر روی برد هشت‌لایه در بسته QFN با گام ۰٫۹ میلی‌متر است، با ۴ یا ۸ یا ۱۶ گیگابایت حافظه LPDDR5 یا LPDDR5X و ۳۲ تا ۲۵۶ گیگابایت eMMC. واسط‌ها شامل دو ورودی دوربین MIPI CSI، یک گیرنده HDMI و خروجی‌های نمایش شامل HDMI Tx و MIPI DSI و LVDS و eDP و VX1 است. اندروید ۱۶ را با لینوکس ۶٫۱۲٫۶۹ اجرا می‌کند.

مشخصه‌ای که ارزش درنگ دارد پشتیبانی NPU از قالب‌های عددی است: INT4، INT8، INT16، FP8، FP16 و BF16. این گستردگی از رقم سرتیتر تاپس مهم‌تر است، چون تاپس در پایین‌ترین دقتی که سخت‌افزار پشتیبانی می‌کند اعلام می‌شود و کاربردهای واقعی به‌ندرت آنجا اجرا می‌شوند. مدلی که به INT8 کوانتیزه شده ممکن است دقت پذیرفتنی را حفظ کند؛ همان مدل در INT4 شاید نه. سخت‌افزاری که هر دو را به علاوه قالب‌های ممیز شناور مورد استفاده در تنظیم دقیق اجرا کند، اجازه می‌دهد تصمیم استقرار بر پایه دقت اندازه‌گیری‌شده گرفته شود نه بر پایه آنچه سیلیکون تحمل می‌کند.

دو ورودی MIPI CSI و گیرنده HDMI به کاربردهای مورد نظر اشاره می‌کنند — سامانه‌های بینایی‌ای که دو خوراک دوربین می‌گیرند یا ویدئو را از تجهیزات موجود می‌بلعند. دو دوربین همگام کمینه لازم برای عمق استریو یا بازرسی دو وجه یک قطعه در یک ایستگاه است، و داشتن هر دو واسط روی خود ماژول به جای برد حامل، همان کار طراحی‌ای را صرفه‌جویی می‌کند که معمولا میان یک نمایش و یک محصول قرار دارد.

خود فرم‌فاکتور ماژول سامانه، استدلال تجاری ماجراست. ماژول سامانه به سازنده اجازه می‌دهد بخش دشوار و پرتغییر طراحی — پردازنده، حافظه، توالی تغذیه، مسیریابی پرسرعت — را روی بردی تاییدشده بگذارد که کس دیگری نگهش می‌دارد، و طراحی برد حامل خودش را ساده و ارزان و پایدار نگه دارد. وقتی نسل پردازنده عوض شود، برد حامل زنده می‌ماند.

بوردکان برد توسعه Idea311Y3 را هم با ابعاد ۱۵۵ در ۱۱۵ میلی‌متر عرضه می‌کند که microSD و M.2 NVMe و وای‌فای ۵ و ال‌تی‌ای اختیاری و دو پورت گیگابیت اترنت را می‌افزاید — مسیر ارزیابی معمول پیش از متعهد شدن به طراحی برد حامل.